Ωδή στη ζωή

Τα χέρια ανοίγω

Τα μάτια

Τα χείλη

Ξημέρωσε, ήδη

Γυμνό κορμί

Ώριμο δέρμα

Ξυπνά από ύπνο αδρή

Άραγε

Πιο  συναίσθημα έπνιξε το φεγγάρι

Πιο  δεμένο "γιατί" τη σιωπή  μου τη λύνει

Ψιθύρους σα να ψέλνω

Αβίαστα λόγια ΄

Μια Δευτέρα του Απρίλη

Τον ίδιο ήλιο αντίκρισα

Με πόνο, δάκρυ κι αίμα αγνό

Τυλιγμένος

Να λευτερωθώ με το κλάμα

Επιδίωξα

Ο πατέρας ψηλά

Με μια ψυχή που ‘φυγε βιαστικά

Στη γη ,

Μάνα

Γυναίκα

Παιδιά

Αδέλφια

Και σήμερα το γέλιο σας θα ακούσω

Τα ίδια χαμόγελα

Πιο λαμπερά θα ανταμώσω

Την αγάπη

Πάλι απόψε

Θα ‘χω συντροφιά

Μαζί με φίλους κι εχθρούς

Στο περιβόλι της καρδιάς

Που ανθίζει και μαραίνεται τους μήνες

Ψιθύρους ψέλνω δυνατά

Μια ωδή στη ζωή που μου χάρισαν

Κι έπλασα την, ζωή  δική μου

03.04.2015

Με δύναμη

Είναι στιγμές

Που αυτό που δεν πιστεύεις

Γεννιέται

Σε πλησιάζει

Σε αιχμαλωτίζει

Σε κυριαρχεί

Είναι στιγμές

Που τα δάκρυα της ψυχής σου

Πνίγουν το λυγμό σου

Την αγάπη σου

Τη ζωή σου

Είναι στιγμές

Που το μυαλό δε μπορεί να τις εξηγήσει

Σταματάει

Δεν έχει τη δύναμη

Ή μήπως την έχει;

27.02.2015

Παράκληση

Στη θάλασσα των δακρύων σου θα βουτήξω

Του έρωτά σου τη γαλήνη να ταράξω

Φτιάξε μια βάρκα με χάδια να σωθώ

Αλμύρα

Κύμα

Σαν έρθουν στο κορμί να με λυτρώσουν

Όταν με σπρώξουν

Στο βυθό

Τα πληγωμένα σου κι απόψε σ’ αγαπώ.

 Μην κλαις

Σου ‘πα στο βράχο

Εκεί που τσάκισες το αντίο με το βλέμμα

Δεν είναι ψέμα

Τούτο το σώμα κι αν λυγά

Κι αν πέσει

Πάλι το χρόνο με το μέρος μου θε να ‘χω.

07.04.2014

Κάλεσμα

Σε τούτο τον κύκλο τα χέρια ενώνονται

Τη χαρά μεταφέρουν

Η λύπη μοιράζεται

Το δέσιμο

Σημείο αναπόσπαστο

Ένδειξη συμπαράστασης

Τα πόδια κρατάνε τον πόνο στη γη

Βήματα που σε φτάνουν ψηλά

Μπροστά

Πίσω και μπροστά

Ακατανίκητη θέληση

Λες και πατάς σε χώμα ανάλαφρο

Που το πότισαν οι μουσικές της παράδοσης

Κι ευωδιάζει θύμισες

Άπλωσε το χέρι στους ανθρώπους

Να μπουν στο χορό

Όλοι

Σε τούτο το περιβόλι

Που η ζωή εφύτεψε

Ανάθρεψε

Μπόλιασε

Κάρπισε

11.12.2013

Αναμενόμενο

 

Οι ήχοι της νύχτας στ’ αυτιά μου

Κλάμα του αποχαιρετισμού μιας βιαστικής ημέρας

Σπαρταριστό

Κλάμα με λυγμούς και αδιέξοδα

Ως εδώ έφθασε ο ήλιος

Αδυνατώ να τον κρατήσω φωτεινό

Πεθαίνει

Σώματα  ουράνια

Φιλιά διάφανα

Καρδιές άλικες

Ψυχές άδικες

Ως εκεί θα τελειώσει το στεγνό σκοτάδι

Στο  αναμενόμενο χάραμα

Στο ίδιο φως

 γ.ζ. 13.02.2014