Συμβουλή

Θα φύγω

Λες

Ξέρεις

Είναι από εκείνες τις αποφάσεις

Που επεξεργάζονται στην καρδιά

Το μυαλό απλά συμφωνεί

Ή αν θες

Συνηγορεί αναγκαστικά

Μαζεύεις αναμνήσεις

Ατόφια διαμάντια του χρόνου

Συναρμολογείς κομμάτια σπασμένα τις στιγμές

Τα χώνεις όπως όπως ανάμεσα στα μακό και τα μπλου τζην

Κι έτσι όπως ξεφυλλίζεις ένα βιβλίο

Αλλάζεις σελίδα κλείνοντας δακρυσμένη από χαρά

Την πόρτα πίσω σου

Μη λησμονήσεις τον τόπο που σ’ ανάθρεψε

Κράτα τη μυρωδιά της γης

Σα σπάνιο άρωμα

Κι άμα στεγνώνεις από συναισθήματα

Πότιζε τη ζωή σου με σταγόνες της θύμησης

Τούτο το αντίο θέλει χαμόγελα

Μαντήλια βουτηγμένα σε ευχές να ανεμίζονται

Το ξημέρωμα

17.09.2013

Το Αστέρι Της Αγάπης

Μονάχος πάλι περπατώ στους δρόμους του μυαλού μου

και ψάχνω αδίκως να σε βρω στ’ αστέρια του ουρανού μου.

Διαβάτης άγρυπνος εγώ νύχτες χωρίς φεγγάρι

δε ξέρω ποια κατεύθυνση ο νους μου έχει πάρει.

Βρίσκω αγνώστους και ρωτώ που χάθηκε η αγάπη 

και μ’ απαντούν πως κείτεται σε μια του χάρτη άκρη.

Μετά από τόσες αντοχές και δύσκολες πορείες

μια αγάπη βρίσκω να πονά σε μαύρες συγκυρίες.

Στα δυο μου χέρια την κρατώ, μέσα στην αγκαλιά μου,

τη σφίγγω και τη συγχωρώ που’ καψε την καρδιά μου.

Τον ουρανό μου τώρα πια φωτίζει ένα αστέρι

κι η φλόγα της αγάπης του μες στην καρδιά μου καίει.

Δύσκολα εκείνη με κοιτά, τα δάκρυα την πνίγουν 

μα δυο φιλιά είναι αρκετά κι οι ορίζοντες ανοίγουν.

                                                                                                                                              18/12/2001

Αγάπη

Αγάπη, έρωτας, φιλιά από καρδιάς μας συντροφεύουν.

Ανατολή μου, στη ζωή μου δίνεις φως.

 Άνοιξη της ψυχής μου όταν σε γνώρισα το χειμώνα λησμόνησα.

Ο ουρανός ένα πέπλο, φως το φεγγάρι,

βλέπουμε το ίδιο φως, ποιο όνειρο θα με πάρει;

 Σε ταξίδι μαζί σου ως το χάραμα πάμε

γιατί ζούμε, πονάμε κι αμοιβαία αγαπάμε.

Ανοίγω τα μάτια, τη δική σου εικόνα αντικρίζω. Ξαπλώνω, με τη σκέψη σου στον ύπνο πλανιέμαι. Σε περιμένω να φωτίσεις τα θολά μου γύρω τοπία.

Στην οθόνη της ζωής μου μια εικόνα, εσύ. Συναισθήματα αλλάζουν, εποχές σ’ ένα φόντο περνούν,

μα εσύ μένεις, κι εγώ κοιτάω,

οι ματιές μπορούν να ενωθούν.

Το γυαλί αγγίζω μα το χέρι δεν τρέμει,

μια καρδιά, ένα φιλί, ένα χάδι έχω για σένα,

είμαι εδώ και εσένα εδώ περιμένω.

                                                                                                                                              21/11/2002

[φθάνοντας στον Αϊ Γιάννη, ανοίγω τη μεγάλη μαύρη και γεμάτη με χιλιάδες θλιβερά αγγίγματα, καγκελόπορτα μα  αλλάζω πορεία προς τα δεξιά…]

Με έφερε μια εσωτερική ανάγκη ως εδώ

Και άλλαξα πορεία

Γιατί κι εγώ έζησα τον ίδιο πόνο

Που προκαλεί το άδικο φευγιό

Ο άνισος αγώνας σου

Έφερε στο νου μου τα παλιά

Κι έστειλε με τη σκέψη μου

Τη θετική μου ενέργεια

Στα δικά σου τα παιδιά

Γιατί δεν είναι εύκολο

Ανέλπιστα να ελπίζεις

Μα ξέρω εκεί πάνω

Θα ‘ρθουνε σιγά σιγά οι παρέες

Και σ’  ένα γέρμα του παράδεισου

Θα μαζευτούνε όλοι

Αν θέλεις βάλε στον πατέρα μου που ήδη είναι εκεί

Λίγο κρασί να πιει

Γιατί θα το ‘χει πεθυμήσει

Έχει σκεπάσει το χωριό

Ένα απίστευτο παγωμένο πέπλο

Που ακινητοποιεί τα χείλη να μη μιλήσουν

Και υποκινεί τα μάτια να δακρύσουν

Όλα εδώ κάτω

Γίνονται για κάποιο λόγο

Που κανένας δε μπορεί να εξηγήσει

Μην απορείτε κι εσείς όπως εμείς

Απλά εσείς θα πρέπει μόνο να κοιτάτε ξεκούραστοι

Και να χαμογελάτε με τη δική μας τη χαρά

Κι αν κλαίμε

Μη λυπάστε

Χίος, 04/02/2010

Το «πολύ» του έρωτα

Πολύ γκρίζος ο ουρανός για χαμόγελα,

 πολύ μουντός ο καιρός για εκδρομές,

 μα στη δική σου την αγάπη δε χωράνε αναβολές και αφορμές.

Πολύ κοντά το παρελθόν για να μην το θυμάμαι, πολύ μακριά το αύριο για να το περιμένω,

μα στη δική σου την αγάπη όλα τα ξέχασα κι όλα τα αναμένω.

Πολύ το φιλί που μου χάρισες,

πολύ το σ’ αγαπώ να μου το λες,

μα στη δική σου την αγάπη έκλεισαν όλες οι αγιάτρευτες μου πληγές.

Πολύ το «πολύ» του έρωτά σου,

 πολύ το χάδι σου που με συντροφεύει,

μα η δική μας η αγάπη άλλη αγάπη δε γυρεύει.

                                                                                                                                                  4/3/2003

Ενθύμια

Στης μοίρας το μαύρο κιτάπι

Ξεχασμένο στο συρτάρι της ζωής

Για ένα χρόνο

Τ’  όνομά σου γραμμένο

Η μνήμη σου όμως μένει ζωντανή

Και ξυπνά τη θνητή καθημερινότητά μας

Που μένει όπως την άφησες

Η φωτογραφία σου ξεθωριάζει απ’ τον ήλιο

Που λάμπει στο πρόσωπό σου

Και σε θυμίζει

Τα μοιρολόγια της φυγής σου

Σταμάτησαν

Στις ξεκούρδιστες κιθάρες των αναμνήσεών σου

Μένουν μόνο τα δάκρυά μας

Βουβά

Να σου κάνουν συντροφιά

Στις άδειες στιγμές σου

Εκεί που βρίσκεσαι

18/03/2000

Άδικες Σκέψεις

Ξεχνιέμαι καθημερινά με τα χαμόγελα των παιδιών

Εσύ έφυγες

Δεν είχες πρόθεση

Τώρα αντιλαμβάνομαι τι έχει συμβεί

Που βρίσκεσαι

Που πας

Πολλές φορές έχω ανάγκη να κλάψω

Μα δε βγαίνουν τα δάκρυα

Αντιστέκομαι

Δε ξέρω το λόγο

Προσπαθώ να σκεφτώ την παρουσία σου

Σ’ αυτές τις στιγμές της ζωής μας

Αλλά είναι τόσο άδικη η σκέψη

Που σταματάει στη μέση

Τώρα ξέρω το λόγο

Δεν επιστρέφεις

01/01/2009

...4 χρόνια πατέρα...

Ποια λογική να ψάξω

Να ξεχάσω

Ποια λεπτομέρεια τη ζωή να αντιγράψω

Οι αναμνήσεις έχουν μείνει απείραχτες στο ντουλάπι του χρόνου

Δεν έφυγες

Με τι συναίσθημα να δικαιολογήσω την απουσία

Χθες είδα όνειρο

Πως ήσουνα μαζί μας

Σήμερα λείπεις

Μια σκιά έχει μείνει στον τοίχο

Σημάδι γκρίζο

Έφυγες