αναβολή

Φώτα σβηστά

 που ποτέ δεν άναψαν

Βουβά μικρόφωνα που δεν άγγιξαν οι ανάσες

Εικόνες νεκρές 

που ποτέ δε ζωντάνεψαν

Όλα ακίνητα σε μια σκηνή 

σαν κάτι να τα εμπόδισε να λάμψουν

Πήρα τα πράγματά μου

Λες κι ήταν παρατημένα εκεί 

για μέρες

Εκεί αφημένα και τα συναισθήματά μας

Να περιμένουν τη στιγμή 

για να εκφραστούν

22.11.2012

ζηρριορήσεις

ζηρριορήση 1 – 12.09.2012.

"η δημοσιότητα είναι σαν την καραμέλα. Σου αφήνει τόσο γλυκιά γεύση, που θελεις κι άλλη!"

ζηρριορήση 2 – 13.09.2012

"Ποτέ μην πληγώνεις τη σκέψη σου με ανεκπλήρωτα όνειρα. Καλύτερα να τη γρατζουνάς με αλήθειες, κι ας είναι πικρές!"

ζηρριορήση  3 - 14.09.2012:
"η αποτυχία είναι σαν το σκοτάδι ... έρχεται σα δεδομενο να συμβεί, μας πιάνει στον ύπνο κι αρκεί πάντα ένας ήλιος να τη σβήσει!"

ζηρριορήση 4 - 15.09.2012: 

"Να μη φοβασαι να λες την αλήθεια όσο κι αν ειναι πικρή.Οι πραγματικοι φιλοι θα είναι δίπλα σου γιατί αγαπούν την πικρή αλήθεια κι όχι το γλυκό ψέμα που θα πεις".

ζηρριορήση 5 - 16.09.2012: 

"Να λες αυτό που νιώθεις, όταν το νιώθεις. Κανένα συναίσθημα δε λησμονήθηκε όταν εκφράστηκε τη στιγμή που εκδηλώθηκε".

ΚΛΕΨΥΔΡΑ

"δε φυλακιζω τη σκεψη μου στα στενα δωματια του μυαλου μου!
δεν καταστρεφω τα λογια μου με φτηνες δικαιολογιες και ψευτικες λεξεις!
εμαθα να λεω αυτο που νιωθω, οσο κι αν πληγώνει!
ειναι αυθορμητο, ειναι αληθινο!
οταν θα προσπερνάω τη ζωή
θα χω στην κλεψυδρα των αναμνήσεών μου και τις αληθειες και τα ψεματα του κοσμου...
θα γυριζω την κλεψυδρα και θα ξαναβλεπω στο γυαλι πότε τις αληθειες να στιβαζονται η μια πανω στην αλλη,
πότε τα ψεματα το ενα να κρυβει τ αλλο...
κι αμα μου πεσει η κλεψυδρα απ το χερι, θα σπασει ... κι ολα μαζι οσα εζησα θα τα καταπιει η γη, σαν ενα φλας που σβησε με τον ηλιο...
κι ετσι θα χει σβησει και το δικο μου βλεμμα!
[ γ.ζ.10/04/2012, 21.20΄]

αναπτήρας

Σου 'δωσα ένα άστρο να ανάβεις τη φλόγα σου κι ένα φεγγάρι να φωτίζει τη νύχτα σου. 
Πάρε λίγη λάμψη από το άστρο να φωτίσεις της καρδιάς σου το κάστρο
 για να βρω το μονοπάτι να το κατακτήσω!
Ταξίδεψε με το φεγγάρι στα όνειρά σου 
και μη φοβάσαι το ξημέρωμα, που σβήνει...
Θα 'ρθει ο ήλιος να ζεστάνει τη μέρα σου, τα φιλιά σου, τη ζωή σου. 
Σου 'δωσα μια σπίθα και την έκανες φλόγα και φωτιά, 
κι έκαψες τις πίκρες σου που πάντα σε κυνηγούσαν σαν ερινύες. 
Μάζεψε τις στάχτες και θαψτες στο χρόνο. 
Τώρα για σένα αρχίζει η αγάπη!

"αυτά που βλέπεις γύρω σου δεν είναι όπως φαίνονται αλλά όπως εσύ θέλεις να ερμηνεύσεις την εικόνα τους..κλείσε λοιπόν τα μάτια και σκέψου ποια εικόνα είναι η αληθινή..όταν τα ξανανοίξεις να είσαι έτοιμος να αντικρύσεις την πραγματικότητα! " [γζ.14/01/2012]

τελικά η ζωή είναι σαν τη φλόγα...ανάβει από αμέλεια, καίει ανεξέλεγκτα και σβήνει απρόσμενα...[γιώργος 21/11/2011]

... η γλώσσα του σώματος καμιά φορά λέει περισσότερα από τη γλώσσα του στόματος...
03/11/2011