ΚΛΕΨΥΔΡΑ

"δε φυλακιζω τη σκεψη μου στα στενα δωματια του μυαλου μου!
δεν καταστρεφω τα λογια μου με φτηνες δικαιολογιες και ψευτικες λεξεις!
εμαθα να λεω αυτο που νιωθω, οσο κι αν πληγώνει!
ειναι αυθορμητο, ειναι αληθινο!
οταν θα προσπερνάω τη ζωή
θα χω στην κλεψυδρα των αναμνήσεών μου και τις αληθειες και τα ψεματα του κοσμου...
θα γυριζω την κλεψυδρα και θα ξαναβλεπω στο γυαλι πότε τις αληθειες να στιβαζονται η μια πανω στην αλλη,
πότε τα ψεματα το ενα να κρυβει τ αλλο...
κι αμα μου πεσει η κλεψυδρα απ το χερι, θα σπασει ... κι ολα μαζι οσα εζησα θα τα καταπιει η γη, σαν ενα φλας που σβησε με τον ηλιο...
κι ετσι θα χει σβησει και το δικο μου βλεμμα!
[ γ.ζ.10/04/2012, 21.20΄]

αναπτήρας

Σου 'δωσα ένα άστρο να ανάβεις τη φλόγα σου κι ένα φεγγάρι να φωτίζει τη νύχτα σου. 
Πάρε λίγη λάμψη από το άστρο να φωτίσεις της καρδιάς σου το κάστρο
 για να βρω το μονοπάτι να το κατακτήσω!
Ταξίδεψε με το φεγγάρι στα όνειρά σου 
και μη φοβάσαι το ξημέρωμα, που σβήνει...
Θα 'ρθει ο ήλιος να ζεστάνει τη μέρα σου, τα φιλιά σου, τη ζωή σου. 
Σου 'δωσα μια σπίθα και την έκανες φλόγα και φωτιά, 
κι έκαψες τις πίκρες σου που πάντα σε κυνηγούσαν σαν ερινύες. 
Μάζεψε τις στάχτες και θαψτες στο χρόνο. 
Τώρα για σένα αρχίζει η αγάπη!

"αυτά που βλέπεις γύρω σου δεν είναι όπως φαίνονται αλλά όπως εσύ θέλεις να ερμηνεύσεις την εικόνα τους..κλείσε λοιπόν τα μάτια και σκέψου ποια εικόνα είναι η αληθινή..όταν τα ξανανοίξεις να είσαι έτοιμος να αντικρύσεις την πραγματικότητα! " [γζ.14/01/2012]

τελικά η ζωή είναι σαν τη φλόγα...ανάβει από αμέλεια, καίει ανεξέλεγκτα και σβήνει απρόσμενα...[γιώργος 21/11/2011]

... η γλώσσα του σώματος καμιά φορά λέει περισσότερα από τη γλώσσα του στόματος...
03/11/2011

...κάθε τι στη ζωή γίνεται με αγάπη, από το πιο απλό πράγμα, μέχρι το πιο μεγάλο επίτευγμα! Αγαπάτε τη ζωή κι εκείνη θα σας ανταμοίψει κάποια στιγμή με το παραπάνω!...

Το Αστέρι Της Αγάπης

Μονάχος πάλι περπατώ στους δρόμους του μυαλού μου

και ψάχνω αδίκως να σε βρω στ’ αστέρια του ουρανού μου.

Διαβάτης άγρυπνος εγώ νύχτες χωρίς φεγγάρι

δε ξέρω ποια κατεύθυνση ο νους μου έχει πάρει.

Βρίσκω αγνώστους και ρωτώ που χάθηκε η αγάπη 

και μ’ απαντούν πως κείτεται σε μια του χάρτη άκρη.

Μετά από τόσες αντοχές και δύσκολες πορείες

μια αγάπη βρίσκω να πονά σε μαύρες συγκυρίες.

Στα δυο μου χέρια την κρατώ, μέσα στην αγκαλιά μου,

τη σφίγγω και τη συγχωρώ που’ καψε την καρδιά μου.

Τον ουρανό μου τώρα πια φωτίζει ένα αστέρι

κι η φλόγα της αγάπης του μες στην καρδιά μου καίει.

Δύσκολα εκείνη με κοιτά, τα δάκρυα την πνίγουν 

μα δυο φιλιά είναι αρκετά κι οι ορίζοντες ανοίγουν.

                                                                                                                                              18/12/2001