...Υπάρχουν κάποιες εικόνες της ζωής σου να σου δώσουν μια ψυχική ανάταση. Ένα παιδικό χαμόγελο, αθώο, ανήξερο, που ίσως αναπληρώνει το δικό σου. Μια αγκαλιά που σε κάνει να νιώθεις όλον τον κόσμο εντός σου. Ένα δάκρυ από συγκίνηση, ενδιαφέρον κι αγάπη. Κι όταν μετριάζεις τον πόνο το δικό σου με των άλλων, τον συγκρίνεις και μαθαίνεις πως δεν πονάς μοναχός σου. Φτάνει τόση μοναξιά. Μέσα, έξω, παντού και πάντοτε. Φάρμακο που την γιατρεύει, η παρουσία, μα κι αυτή που τώρα λείπει ή φεύγει κι απομακρύνεται, τί γιατρειά να δώσει. Ποιά χείλη να σου πουν πως κάποιος χάνεται, την ώρα που μέσα σαν οι ψίθυροι από βαθιά σου λεν κουράγιο. Και περιμένεις, δε μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Μόνο να περιμένεις. Αυτό είναι το νόημα της ζωής...γ.ζ. Αθήνα, Σεπτέμβριος 2005

7^Η  07.01.2014

«Η δύναμη της αγάπης προϋποθέτει αντοχές για να την υποστείς και όχι αυτοκαταστροφικές τάσεις»

ΖΗΡΡΙΟΡΗΣΕΙΣ 2014

6^Η  06.01.2014

«Τη φώτιση την έχουμε ή όχι. Δεν υπάρχει διακόπτης on – off»

ΖΗΡΡΙΟΡΗΣΕΙΣ 2014

5^Η  05.01.2014

«Το καρφί θέλει τρόπο και στο να καρφωθεί και στο να ριχθεί»

ΖΗΡΡΙΟΡΗΣΕΙΣ 2014

4^Η  04.01.2014

«Η μοναξιά της σκέψης με παράτησε, μία διέξοδο στη ζωή μου άφησε»

η στιγμή

"Ησυχία απέραντη

σα θάλασσα

σα κύμα που 'χει πέσει σε λήθαργο

σαν του ήλιου την ακτίνα που σκίζει χιλιόμετρα και πέφτει στην αυλή μου

Μέσα σε τούτη τη σιωπή

σε προσκάλεσα

ζωή μου

να ταράξεις του είναι μου τα δεδομένα

να αλλάξεις του ρόλου μου τα νοήματα

να απαλείψεις της σκέψης μου τα περιθώρια

Αγκυροβόλησες με μια βάρκα στην ακτή μου

στα βράχια αποκοιμήθηκες

να στεγνώσουν τα δάκρυα

αλμύρα

ανάμα

τα φιλιά

που μας ξύπνησαν

Μα η γαλήνη έγινε ταραχή

και μας κατάπιε η στιγμή

η μοναδική κοινή μας

η μοναχική

δική μας

στιγμή"

γ.ζ.30.10.2013