... οι λέξεις είναι όπως τα ελατήρια.... όταν τις τραβήξεις πολύ, χάνουν την αρχική τους έννοια κι όταν τις εμποδίσεις να ειπωθούν, έρχεται η στιγμή μου απελευθερώνονται με δύναμη, χωρίς να το θέλεις... 26/09/2011

Χωρισμός

Μεσημέρι 

Στου αγέρα την κάφτρα

Καίω τη θύμηση σε ό,τι με πονά

Αφήνω στην άμμο την πνοή του έρωτά μας

Να την καταπιεί το κύμα

Όπως τα όνειρα που χτίζαμε

Παλάτια στην άμμο

Αφήνω τα δάκρυα που ξέχασες στην αγκαλιά μου

Χρεωμένα σε σένα

Μέχρι να τα στεγνώσει η απόσταση

Αφήνω το χρόνο να σε διαγράψει

Και την αλμύρα της θάλασσας να μου κλείσει τις πληγές

Συγνώμη που έχασες μαζί μου το χρόνο σου

Μα λυπάμαι που σου ‘δωσα ένα κομμάτι της ζωής μου

Κράτα το να συγκρίνεις τα πάθη σου...

κάποια πράγματα δε χρειάζονται μυαλό να τα σκεφτείς, αλλά μυαλό να τα εκφράσεις... 23/09/2011

μικρό, πικρό παραμύθι...

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσαμε σε μια χώρα  με σημαία… με θρησκεία… με ιστορία… με παράδοση… με δραχμές… αλλά και με αξίες και ιδανικά!

Στην πορεία της ζωής η χώρα έπιασε ευρωπαϊκό λιμάνι και τις δραχμές τις πουλήσανε με αντάλλαγμα ευρώ…

Ο Αρχικαπετάνιος σκέφτηκε να μεθύσει τους ναύτες, με ούζο και κρασί…

Άρχισε τότε με το πλήρωμα –τριακόσιοι καπετάνιοι και καπετάνισσες- να τρώνε τα ευρώ από τα σεντούκια στα αμπάρια του πλοίου….

Χαμπάρι οι ναύτες…

Από το τρελό φαγοπότι, όλοι μαζί αποκοιμήθηκαν και το πλοίο έμεινε ακυβέρνητο στη Μεσόγειο…

Όταν οι ναύτες ξύπνησαν, τα αμπάρια ήταν σπασμένα και τα σεντούκια άδεια.. δεν είχε μείνει τίποτα…

Και το πλοίο βούλιαζε…

Όλοι μαζί τότε αγανακτισμένοι πήγαν έξω απ’ τη γέφυρα του πλοίου και φωνάζανε στους καπετανέους – άνδρες και γυναίκες – αλλά που… κανείς τους δεν τολμούσε να τους κοιτάξει κατάματα και να τους πει την αλήθεια, εκτός από έναν που παραδέχτηκε ότι όλοι μαζί συμμετείχαν στο τσιμπούσι…

Ζητήσανε τότε οι φαγωμένοι, ένα ρυμουλκό να τραβήξει το πλοίο στη στεριά , μπας και σωθούνε οι νηστικοί… ήρθανε ρυμουλκά από παντού, τραβήξανε το πλοίο, τραβήξανε , τραβήξανε…

Πουλήσανε τις δραχμές…

Φάγανε τα ευρώ…

Την παράδοσή μας, ΔΕ μπορούν να την πουλήσουν!

Την ιστορία μας, ΔΕ μπορούν να την πουλήσουν!

Τη θρησκεία μας, ΔΕ μπορούν να την πουλήσουν!

Τις αξίες μας και τα ιδανικά μας, ΔΕ μπορούν να τα πουλήσουν!

Τη σημαία μας μπορούν να την πουλήσουν?

Το πλοίο μας μπορούν να το πουλήσουν?

Όταν βγούμε στη στεριά, μήπως θα έχουνε υποστείλει τη σημαία?

Γιατί οι ναύτες να πληρώσουνε τα ρυμουλκά?

…Και ζήσανε οι καπετανέοι καλά κι οι ναύτες χειρότερα…

23/09/2011

...ο άνθρωπος είναι σαν τον ουρανό, εκεί που χαμογελά, ξαφνικά συννεφιάζει αλλά μετά από κάθε μπόρα επιστρέφει το χρώμα στη ζωή του... 21/09/2011

...η έκφραση "λεφτά να φαν κι οι κότες" καταργείται...
οι κότες ψόφησαν απ'  την πείνα... 13/09/2011

...μια δημοσίευση ή σε κάνει γνωστό ή σε καταστρέφει, μέση κατάσταση δεν υπάρχει...